Rozkwit i upadek imperium templariuszy

Nie mieli własnego państwa, a mimo to stworzyli imperium. Byli żołnierzami, choć obowiązywały ich ścisłe reguły zakonne. Tytułowali się ubogimi rycerzami, choć dysponowali bajecznymi bogactwami.

Odkąd niemiecki poeta Wolfram z Eschenbach opisał w swoim poemacie „Parzival” templariuszy jako strażników Świętego Graala, pojawiły się dziesiątki mniej lub bardziej poważnych publikacji poszukujących wyjaśnienia tajemnych nauk i rytuałów Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona. Nie mają one wiele wspólnego z prawdziwą historią tej organizacji. W ciągu niespełna 200 lat istnienia tego zakonu jego działalność skupiała się przede wszystkim na sprawach doczesnych, które z punktu widzenia ezoteryków i okultystów wydają się banalnie przyziemnymi.

Czy templariusze mieli prawdziwą koronę cierniową Chrystusa, Arkę Przymierza, Świętego Graala i całun Jezusa z Nazaretu? Tylko w przypadku pierwszej i ostatniej relikwii posiadamy pewne poszlaki, które nadal wymagają dalszego potwierdzenia w badaniach. Niektórzy historycy łączą oba artefakty ze szczególnym kultem Męki Pańskiej związanym z obchodami Ostatniej Wieczerzy. Dostępne źródła historyczne, w tym przede wszystkim akta procesowe zawarte zarówno w „Processus contra Templarios” oraz w Pergaminie z Chinon, zawierają opisy odmiennych praktyk religijnych templariuszy, niezwiązanych z liturgią Kościoła katolickiego. Należy do nich m.in. przyjmowanie komunii jedynie pod postacią wina symbolizującego krew Chrystusa....